Inmiddels ben ik twintig jaar ondernemer in Amersfoort. Ik heb kleine en grotere evenementen georganiseerd. Ik was dertien jaar voorzitter van Stichting Gerbera’s, de stichting die Koningsdag in de Bloemendalsestraat organiseert, en betrokken bij talloze initiatieven in deze stad.
Wat ik in die jaren heb zien veranderen, is niet zozeer de intentie achter veiligheid. Die is altijd goed geweest. Wat veranderd is, is de hoeveelheid regels.
Laat ik helder zijn: ik ben niet tegen veiligheid. Integendeel. Veiligheid is een randvoorwaarde voor een levendige stad. Maar veiligheid is iets anders dan bureaucratie. En veiligheid is iets anders dan indekken.
De veiligheidsdruk is steeds hoger geworden. Maar eerlijk gezegd heb ik niet het idee dat het daarmee ook aantoonbaar veiliger is geworden. Wel duurder. Wel ingewikkelder. Wel formeler.
Een voorbeeld.
Vroeger deden we bij Koningsdag in de Bloemendalsestraat simpelweg briefjes onder de ruitenwissers. Weken van tevoren. Met de vraag of auto’s op de ochtend zelf weg wilden zijn. En dat werkte. De straat was leeg.
Tegenwoordig schijnt dat juridisch niet meer houdbaar te zijn. Wat dat precies betekent, weet ik eerlijk gezegd nog steeds niet. Wat ik wel weet: nu moeten er voor een godsvermogen officiële verkeersborden geplaatst worden. De middelen zijn totaal verschillend. De uitkomst is hetzelfde: geen auto’s in de straat.
Alleen kost het nu veel meer gemeenschapsgeld.
En eerlijk? Er staan tegenwoordig zóveel gele borden in de stad dat ik ze nauwelijks nog lees. Misschien ben ik de enige. Als alles belangrijk is, valt uiteindelijk niets meer op.
Als een straat dicht is, kun je toch ook zelf even anders rijden? Hebben we echt duizend omleidingsborden nodig? Of mogen we ook nog een beetje vertrouwen op gezond verstand?
Voor mij raakt dit aan iets groters.
Als de veiligheid niet aantoonbaar toeneemt, maar de regels wel, dan betekent dat volgens mij dat we collectief minder verantwoordelijkheid durven nemen. Dat niemand meer degene wil zijn die achteraf wordt aangesproken. Dus dekken we ons in. Met papier. Met procedures. Met extra eisen.
Dat is geen individueel probleem. Dat is een maatschappelijk patroon.
Politiek speelt daarin een rol. Burgers ook. Bedrijven. Nieuwsmedia. Want zodra er iets misgaat, zoeken we direct naar schuldigen. Terwijl soms dingen gewoon niet lopen zoals gepland. Dat is onderdeel van samenleven.
Mijn betrokkenheid bij Amersfoort is groot. Ik ben geboren op de Muurhuizen, opgegroeid in het Soesterkwartier en heb lang in de binnenstad gewoond. Ik heb hier altijd georganiseerd en gewerkt. En ik vind het prachtig om te zien hoe we, met nog steeds een ons kent ons gevoel, doorgroeien naar een bruisende stad.
Maar groei vraagt onderhoud.
Wat mij betreft mogen we meer inzetten op (nacht)cultuur. We hebben een sterke culturele geschiedenis en veel invloedrijke cultuurmakers voortgebracht. Maar cultuur staat onder druk. Niet door gebrek aan ideeën. Wel door toenemende regeldruk.
Ik gun onze lokale creatieve ondernemers een gemeente die hen ondersteunt met kennis, met middelen, maar vooral met lef.
Ik gun Amersfoort een bestuur dat durft te vertrouwen. Dat erkent dat een bepaalde mate van risico bij het leven hoort. Dat begrijpt dat veiligheid niet alleen ontstaat door controle vooraf, maar ook door betrokken mensen die samen verantwoordelijkheid nemen.
Dat betekent niet dat we regels moeten afschaffen. Het betekent wel dat we eerlijk moeten durven kijken: dient deze regel écht de veiligheid? Of dient hij vooral het indekken van verantwoordelijkheid?
Als we willen dat Amersfoort bruisend, creatief en levendig blijft, dan moeten we dat gesprek voeren. Over regels. Over lef. Over vertrouwen.
Veiligheid is belangrijk.
Maar verantwoordelijkheid en vertrouwen zijn dat ook.