Dit doe ik niet alleen
Toen ik mijn motivatie om de Amersfoortse politiek in te gaan deelde, wist ik één ding zeker: dit stuk is geen eindpunt. Het is een begin van gesprekken.
En die gesprekken kwamen.
Ik sprak met Vincent, Walrick, Rolf, Marion, Camiel, Jurrien, Cyrille, Lisa, Wouter, Carola, Ferdinand, Arne, Tjabiene, Koen en Waldo. Ondernemers. Voorzitters van ondernemersverenigingen. Mensen uit het onderwijs. Mensen uit de veiligheid. Cultuurmakers. Broedplaats aanjagers. Muzikanten. De nachtburgemeester van Amersfoort. Mensen die dagelijks in deze stad werken, bouwen, organiseren en verantwoordelijkheid dragen.
Met open vizier erin. Gewoon als Amersfoorters.
Wat mij raakt in die gesprekken is dat ze niet beginnen met ideologie. Ze beginnen met praktijk. Met wat er wél werkt. Met waar het schuurt. Met hoe regels soms beschermen, maar soms ook verstikken. Met hoe vertrouwen langzaam is ingeruild voor controle. Met hoe jonge makers en ondernemers tegen muren oplopen die niet altijd nodig zijn.
Ik heb er veel van geleerd. Niet in de vorm van kant en klare oplossingen, maar in scherpere vragen. Eén voorbeeld: meerdere mensen wezen me erop dat het niet genoeg is om een inloopmoment te organiseren en te zeggen “kom maar langs”. Als je echt verbinding wilt, moet je naar mensen toe. De brug bouw je niet door te wachten, maar door zelf te lopen.
Dat neem ik mee.
Er staan nog gesprekken gepland met Gideon, Rob en Pieter. En nog veel meer zonder datum, maar met intentie. Daar kijk ik enorm naar uit. Niet omdat ik bevestiging zoek, maar omdat ik wil blijven leren wat er leeft in Amersfoort.
En dan is er de kring dichtbij.
Sara, mijn vrouw. Dini. Sander. Marion. Laura en Steijn. Jenina. Bauke. Nick. Bart. Jori en Mandy. Bas en Joyce. Jan. Julian. Jan. Sebastiaan. Jim. Dirk. Clemens. Mei Berdien. Jan Eric. Carmen. Jesse. Julius. Bart. Isis. Rob. Francesco. Martin. Ricky. Tom. Peter. Diederik. Sanne. Marlijn. Menne. Alard. Floris. Rosanne. Evelien. Marco. Martijn. Lennah. Tibor. Jeroen. Thijs. Eline en Nico. Stephan. Marco. Joris.
Zij namen de tijd om te lezen. Te reageren. Kritische vragen te stellen. Aan te moedigen. Soms scherp, soms bemoedigend, altijd betrokken.
En dan speciale dank aan Sara, Sander, Marion, Dini, Julian, Reamon en Lizzy. Zij redigeerden, schreven mee, stelden lastige vragen, dachten na over vormgeving en bouwden de website. Zonder hun productieve houding stond er niets.
Wat deze weken mij vooral hebben geleerd is dit: politiek is geen soloactie. Het is samen bouwen. Samen denken. Samen corrigeren.
Ik ga de politiek niet in om gelijk te halen. Ik ga de politiek in om verantwoordelijkheid te nemen. Voor een stad die groeit. Voor een stad waar initiatief mogelijk moet blijven. Voor een stad waar vertrouwen weer het uitgangspunt wordt in plaats van wantrouwen.
En dat begint precies hier. Met luisteren. Met gesprekken. Met namen. Met mensen.
Dit doe ik niet alleen. En dat wil ik ook nooit.